Nəcməddin YALÇINQAYA- Bir Gün Mütləq



Bir gecə yarısı, xəbərsiz döydülər qapımızı acımasızca. Yuxularından etdilər. Qorxu saldılar gözlərinə, uşaqların. Hava yağışlı, soyuq idi. Qapını açıb, icazəsiz girdilər otaqlara. Evdəkilər məətəl qalmışdı. Dillərini udmuşcasına sakit idilər.
-Bura mənim evimdir, cəhənnəm olun gedin evimdən! , deyə bilmədi qadın. Evin hər tərəfini incələyib, axtardılar. Əşyalar yerindən alınır, havaya atılır, ayağ altında əzilirdi. Niyə sə sonra buraxdılar xaraba etməyi. İçlərindən bir nəfər evin xanımına.
Yoldaşın hardadır?
Uşaqlara
-Atanız haradadır? deyə, hiddətlə soruşdu.
Zəif bir səs, bəlkə də, dediyini özü belə e.itməyəcək bir tərzdə.
-Bilmirik, deyə cavab verdi, titrək bədənin titrək səsi ilə.
Oyuncağı əlindən alınmış, geri almaq üçün çapalanan bir uşaq qudurğanlığıyla,
-Atanızın harada olduğunu bilmirsiniz, eləmi? deyərək hücum çəkdi uşaqların üstünə adam.
-Niyə bilmirsiz? Qalın gövdəsini bir az daha şişirdərək daha möhkəm və qorxunc sə tonu ilə
-Atanız hardadır? deyə təkrarladı.
Cavab yoxdur. Otaqda; adamın səsi divarlardan əks səda verir, uşaqların qorxu dolu gözləri bir cüt qara zeytun kimi asılmışdı yanaqlarından.
Bilsənizdə söyləməzsiniz? Mən sizi tanımırammı? dedi heyslənmiş çarəsizliyi ilə.
Ana özünə gələrək.
-Cəhənnəm olun evimdən! deyə bağırmağa başladı. Ağlayırdı... Hıçqırmağa başlamışdı. Ovuclarının içinə aldığı başı və bütün bədəni hıçqırmaqdan sarsılırdı. Uşaqlarda ağlamaqda analarına qoşulmuşdular. Otağı ağlamalar, vay-şüvənlər basmışdı. Uşaqların ağlayaraq analarına sarılması səbrini daşırmışdı. Ana:
-Eşitmədiniz mi? Evimdən cəhənnəm olun dedim! deyə balalarını quruma içgüdüsü ilə hərəkət edən kiçik bir sərçənin çırpınıları ilə qanadlandı adamların üzərinə.
-"Yoldaşımın harda olduğunu siz məndən daha yaxşı bilirsiniz" deyə bildi ancaq. Əslində daha çox danışa bilərdi. Uşaqlarına nəsə edəcəklərindən qurxaraq, susmuşdu.
Ana susmuşdu fəqət, binadakı bütün evlər işıqlarını bir-bir yandırmağa başlamışdılar öncəki qışqırığa. İşıqların yandırılması və səslərin gurlaşmasından qorxan bu masqalı geyri-rəsmi geyimli adamlar otağı tərk etməyə başladılar.
Gözlərində yaş, bədəni qan tər içində uyandı ana. Təlaşla ətrafına baxdı. Heç kim yox idi. Uşaqlar hər şeydən xəbərsiz, cənnətin ən təmiz mələkləri kimi, üstündəki yorğanları düşmüş bir şəkildə yataqlarında yatırdılar. Ana göz yaşları barmağının ucları ilə təmizləyərək ayağa qalxdı. Uşaqların alnından sevgi ilə öpərək, üstlərini örtdü. Pəncərə qabağına gedərək, göy üzündəki ulduzları uzuzn-uzadı seyr etdi. Ardından on il keçmişdi amma o anı heç unutmamışdı.
Ana çarəsiz idi. Yalnız idi, üstəlik yoldaşsız idi. Uşaqları atasız qalmışdı. Bir neçə gün əvvəl oxuduğu bir qəzet köşəsi onu dərindən yaralamışdı. Yarası böyüyüb, göz yaşlarına bürünüb qanayırdı.  Yuxusunda gördüyü adamlar binanın beşinci mərtəbəsindən atlanıb intihat etdilər , yazılmışdı qəzetdə. Bu adamların rəhbəri üzgün olduğunu, intiharı önləyə bilmədiyini geyri-səmimi bir ifadə ilə müxbirlərə poz vermişdi.
Həyat mənasız, hər şey boş gəlirdi anaya. Uşaqlar olmasaydı, neyniyərdi? Necə çəkərdi bu acını? Hər şey uzun bir zaman içində olmasına rəğmən, ərini unutmur, uşaqlarının atasız qalmalarına dözmürdü.
Ürəyinin dərinliklərində son ümidini də həmin qəzetlə qapatmışdı. Hər şey sanki, bir anda olmuşdu. Var və yox olmaq arasındakı o kiçik zaman içində. Uşaqları ilə tək başına qalmışdı, heç kimi yox idi. Tənhalıq duyğusu hürkmüşdü, içi titrədi, ağlamağı bir daha artırdı. Yoldaşının yoxluğuna üzülmüşdü.
"Ürəkli bir idin sən, paylaşmasını bilirdin, məğlubedilməz iradən var idi. Səninlə qürur duyardım. Uşaqların da səninlə qürur duyacaq. Səninlə xoşbəxtəm mən də adam. İndi də qürurlüyam. Ürəyindən keçənlər dudaqlarından otağa yayıldı,  oradan açıq pəncərədən çölə süzüldü, ulduzlar qarşıladı ürəyini...
Ana başını qaldıraraq ulduzlara baxdı. Ulduzlar da anaya.  Ana daha da güçlü idi yalnızlığa qarşı, ulduzlar daha parlaq. Ürəyi dudağında ən dibdəki ulduza baxdı. "Mən bir bahar yeliyəm" dedi səslicə, "Həmişə pəncərəni bağlama, deyərdin mənə. Bax, pəncərəm açıqdır. Amma nə əsən bir yel qaldı, nə də pəncərəmə gül buraxan bir dost əli."

Üsyanım dostlara olsun, təsəllim isə "Bir Gün Mütləq"...


Türkcədən çevirdi: Elməddin RAHİBOĞLU

Buradan Paylaşın

Müəllif

Əvvəlki yazı
Sonrakı Yazı