Sevginin rəsmi- Hekayə



Fərid uşaqlıqdan rəssamlıqla məşğul idi.
Ən böyük arzusu , rəsm sərgilərində əsərlərini sərgiləmək idi. Hələ 9 yaşı olanda məktəbdən bir qız dostu da tapmışdı. Xalidə əslində çox gözəl qız idi. Hamı ona heyranlıqla baxar, qəlbini fəth etməyi istəyirdi.
Doğrusu, Xalidə eqoistdə deyildi. Təbiətcə sadə idi. Dərd bölüşməyi sevirdi amma dərdi kiməsə etibar etmirdi. Yəni bir az ürəyinə yatan hərəkət etsən, sənə bütün olub bitənləri, hətta sirrini belə açıb tökərdi.



Xalidə Fəriddən iki parta arxada və yandakı sırada otururdu. Dərsin başlanğıcı və sonunda tək bu iki nəfər yerində tapılırdı. Hamı bunlardan tez gedir, gec gəlirdi. Fəridin Xalidəyə olan hissləri qədər Xalidənində Fəridə qarşı hisləri vardı.
Qəlbinin dərinliklərində. Heç biri bir-birinə yaxınlaşıb nəsə deməyə cəsarət etmirdi. Bu sirli sevgi  dörd il belə səssizcə davam elədi. Artıq orta məktəbin yeddinci sinifində oxuyurdular. Sinif yoldaşları çöldə oynayırdılar. İçəridə pəncərənin önündə Xalidə kitablarnan eşələnirdi.
Qəflətən zərbə ilə pəncərəyə dəyən top qırılmış şüşələri  Xalidəni sifətinə çırpdı.
Həmin gün Fərid məktəbə gəlməmişdi. Xalidəni müəllimlər xəstəxanaya apardılar.
Üzünə uzun bir kəsik izi düşmüşdü. Hələ yatağda olanda bir sıra dostları və sinif yoldaşları Xalidəni görməyə gəlmişdilər. Ziyarətçilər arasında Fərid yox idi.
Bu söhbəti Fəriddə eşitmişdi. Həmişə evlərinin blokuna gələr və ordan geri dönərdi.
Növbəti sezon dərs ilində Xalidə üzündəki iz ilə məktəbə gəlmişdi. Hər kəs ona lağ edib gizlincə gülürdü. Gizli olsada Xalidə əvvəlki gözəlliyinin itirdiyini və buna görə gülünc məxluqa çevrildiyini hiss edir təklikdə için-için ağlayardı.
Bu dəfə  Xalidə ağlamağ üçün məktəbin arxasındakı istixananın qabağına getmişdi. Artıq Fəriddəndə ürəyi soyumuşdu. Lakin Fərid onu izləmiş və həmin yerə gəlmişdi.
Xalidəni gözüyaşlı görəndə ona yaxınlaşmış və;
-Ağlama, baxsana , elə insanlar var ki, sən onlardan milyon dəfə gözəlsən.
Onlar ağlayırmı?
Xalidə bu sözlərin təsəlli olduğuna inanmış amma yenə mənən rahatlamışdı bir az.
Zəng çalınmışdı, hamı sinifdə idi. Tək bu iki nəfər yox idi.
Fəridlə Xalidə ömrünün bir ilini və məktəbin son ilini sevgili kimi yaşadılar.
Məktəbdən ayrılma vaxtı çatmışdı. Son zəng çalındı. Məktəbdən ayrılan Xalidəni atası Rusiyaya, öz yanına götürdü. Fərid bu vaxtlar əsgərlikdə idi.
Rusiyanın estetik klinikasının birində Xalidə üzünə düşən izi əməliyyat etdirmiş və köhnə gözəlliyini əldə etmişdi.

4 il sonra
.
Emin uşaqların üst paltarını düzəldib;
-Xali, sərgiyə gec qalırıq, gəlsənə.
Xalidə tələsə-tələsə sərgi biletini açdı.
İçində Fərid Məmmədovun sərgisi yazılırdı.
Xalidənin mimikası dəyişdi, çox kövrəldi.
Emin:
Nə oldu? Yoxsa xəstəsən?
-Yox, hər şey yaxşıdır. Gedək.
Çöl çox soyuğ idi. Soyuğ hava adamın sifətini kəsirdi.
Eminlə , Xalidə tələsərək maşına əyləşdilər.
Sərgi salonun önünə çatanda , sərginin artıq başlandığını hiss etdilər.
Xalidə içəriyə addım atanda ilk bu rəsimləri gördü.
Pəcərə önündəki görüntüsü və topun pəncərəyə yaxınlaşması, xəstəxanadan çıxdığı, məktəbə gəldiyi kadrlar bir-birinin arxasıycan düzülmüşdü.
Hər bir kadrın üstündə isə dəqiq tarix yazılırdı.
Bu yazıcounterkişi tarafından okundu.

Buradan Paylaşın

Müəllif

Əvvəlki yazı
Sonrakı Yazı